Groot nieuws: JUNGLE WORDT GEREALISEERD!

Vandaag kregen wij het fantastische nieuws dat we het script van Jungle mogen gaan verfilmen!! Van de 12 ontwikkelde scripts die ingediend zijn bij het Filmfonds in kader van de One Night Stand, zijn er 6 uitgekozen voor realisatie.

15129416_10209965573228654_6143708074786541387_o.jpg

Dit betekent dat we begin 2017 beginnen aan de pre-productie fase en uiteindelijk, na het draaien en de postproductie, in premiere zullen gaan op het Nederlands Film Festival in september 2017. Tijd voor champagne!

Lees hier het officiële bericht over de toekenning van realisatie subsidie aan Jungle.

 

Vanaf nu schakelen we over naar onze Facebookpagina. Houd deze in de gaten voor alle updates!

Advertenties

Casting van de hoofdrollen

Het wordt nu allemaal heel echt: na maanden bezig te zijn geweest met een idee uitwerken tot scenario, zijn we afgelopen week de hoofdrollen gaan casten met Susanne Groen van Groen Casting. Met gepaste trots kunnen we bekend maken dat George Tobal en Majd Mardo in ‘Jungle’ zullen spelen als we doorgaan met ons scenario.

 

_mg_0230

 

Afgelopen zaterdag hebben we met hen een korte teaser opgenomen. Het script kwam hierdoor ineens tot leven. De deadline voor het script is a.s. woensdag (12 oktober) en dan is het afwachten op het oordeel van het Filmfonds, Mediafonds en de betrokken omroepen. Zij gaan de 12 scenario’s die de afgelopen tijd geschreven zijn beoordelen en beslissen dan welke 6 scripts verfilmd gaan worden. Spannend dus! Eind november krijgen we dit te horen.

 

_MG_0245.JPG_MG_0236.JPG

 

Nog een maand voordat..

..we ons scenario waar we maanden lang aan gewerkt hebben, in moeten leveren voor de volgende beoordelingsronde bij het Filmfonds en de omroepen. Zij gaan bepalen welke 6 van de 12 filmplannen daadwerkelijk gemaakt gaan worden. We hopen natuurlijk dat de keus op ons valt!

 

image1-2

Afgelopen weekend is Hetty nogmaals naar de Jungle in Calais afgereisd om het kamp te bezoeken. De zomer is daar nu echt over: het was erg koud en het regende continu. Een lichtpuntje in die ellende was het goede nieuws dat de 14-jarige Afghaanse jongen die wij vorige keer hebben ontmoet, legaal en veilig naar Engeland over gebracht is samen met zijn broertje. Wij hebben toen lang met hem gesproken en hij vertelde ons dat hij al zo ontzettend veel pogingen had gedaan om naar Engeland te komen terwijl hij er al een verschrikkelijke en lange reis op had zitten naar Europa toe. Heel fijn om te horen dat in ieder geval hij en zijn broertje goed terecht zijn gekomen.

 

image1

Het loopt weer uit de hand…

De Jungle in Calais knalt weer bijna uit zijn voegen. Verschillende nieuwsberichten vertellen ons dat het aantal vluchtelingen in het kamp gestegen is tot zo’n 9000 mensen. Toen wij in april het kamp bezochten, waren dat er ongeveer 3000 en dat was al onvoorstelbaar vol. Dit is bijna niet te geloven. Naast de houten hutjes en de containerwoningen in het kamp zijn er ook weer heel veel tenten bij gekomen.

Hieronder een aantal recente genomen luchtfoto’s van het kamp. Bron: geenstijl.nl

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Meer informatie over de toegenomen vluchtelingenstroom in dit artikel van de Volkskrant.

Hoe het is om in de Jungle van Calais te zijn

Still9

 

Begin april dit jaar vertrokken regisseur Hetty de Kruijf, scenarist Ashar Medina, producent Julia Rombout, cameraman Aziz Al-Dilaimi en camera-assistent Thomas van Krugten naar Calais om te researchen in het vluchtelingenkamp de ‘Jungle’. We wilden met eigen ogen zien hoe het in de Jungle was. Hetty en Aziz waren in september 2015 al een keer naar het kamp afgereisd, maar inmiddels is het zuidelijk deel van het kamp volledig ontruimd. We wisten van tevoren niet helemaal hoe het kamp en de sfeer zouden zijn als we aan kwamen.

 

Still4

 

zondag 3 april 2016

Aangekomen bij ons hotelletje met onze veel te grote huurauto, hebben we onze spullen uitgeladen, waarna we direct door zijn gereden naar de Jungle. De auto hebben we een stuk verderop geparkeerd zodat we rustig naar het kamp konden lopen. Daar liepen we dan met z’n vijven: net als de vluchtelingen na een mislukte poging om naar Engeland te komen, langs het spoor richting het kamp. Bij aankomst hadden we afgesproken met een vrijwilligster van l’Auberge des Migrants die ons zou rondleiden in het kamp. We hoopten op die manier een ingang te hebben bij iemand die het kamp goed kent en er al een tijd verbleef. Waarschijnlijk zou zij ons ook sneller in contact kunnen brengen met de vluchtelingen.

We liepen direct de hoofdstraat van het Noordelijke deel van het kamp in. De zon scheen en het was best warm. Een raar gevoel overviel ons: alle winkeltjes, restaurantjes, kappers, bakkers, tandartsen etc. bij elkaar in een soort hokjes met blauw zeil erom heen, leken een soort festivalgevoel op te roepen. Het was eigenlijk best gezellig in die straat, terwijl je steeds tegen de gedachte aan liep dat dat natuurlijk niet het geval is. Aan de ene kant is het goed om te zien dat de mens, waar hij/zij dan ook geplaatst wordt, altijd een leventje probeert op te bouwen. Aan de andere kant is het ontzettend schrijnend hoe slecht de omstandigheden in de Jungle zijn. Overal ligt afval en wanneer het regent wordt het hele kamp één grote modderpoel. Vooral de sanitaire voorzieningen zijn onmenselijk: een handvol Dixies en een paar waterkranen. Veel te weinig voor de bijna 3000 mensen die op dat moment in het kamp zaten. Door heel Calais heen zie je grote witte hekken staan om de vluchtelingen tegen te houden om pogingen te ondernemen om naar Engeland te gaan.

Op deze eerste dag hebben we een aantal mensen ontmoet. Iedereen is erg warm en open en biedt ons meteen thee of eten aan. Ze hebben duidelijk ook veel behoefte aan contact: ze mogen niet werken en vervelen zich tot de avond valt. Tot er weer een nieuwe poging gedaan kan worden. Iedereen beantwoordt de vraag of ze naar Engeland willen bevestigend; dat is duidelijk dé droom. Sommige mensen weten niet eens precies waarom en zijn ook niet op de hoogte welke voordelen er bijvoorbeeld in andere landen zijn. Er zijn ook een aantal vluchtelingen die geen idee hebben dat Nederland ook naast Engeland ligt.  Na deze dag keren we terug naar ons hotel om wat te gaan eten. We zijn van plan om ’s avonds nog terug te komen naar het kamp, maar de moeheid overvalt ons. Alle indrukken van de dag hebben ons overweldigd, misschien wel meer dan we hadden verwacht. We besluiten vroeg te gaan slapen zodat we de volgende dag ’s ochtends al naar het kamp kunnen.

 

Still1

 

maandag 4 april 2016

Gister hebben we een afspraak gemaakt met een Afghaanse jongen van een jaar of 14: Jamshid. Hij sprak ontzettend goed Engels met een zelf-aangeleerd Brits accent. Samen met zijn broertje en zijn oom is hij na een lange vluchtroute uiteindelijk in de Jungle terecht gekomen. Al maanden proberen ze naar Engeland te komen; ze wagen er elke nacht hun leven voor. Soms meerdere malen per nacht. We zijn bij Jamshid thee gaan drinken in zijn caravan. Deze caravans zijn gedoneerd door een stichting en worden voornamelijk gebruikt voor de families en de kinderen, zodat deze een iets beter dak boven hun hoofd hebben. Jamshid vertelt ons over het leven in de Jungle en over zijn droom om in Engeland te komen. Hij heeft familieleden in Engeland wonen, dat maakt het voor hem een logische keuze. Af en toe komen zij naar Calais om hem op te zoeken, maar helaas kunnen ze hem niet mee naar Engeland nemen. Hij zal elke avond weer op pad moeten om over hekken te klimmen en in vrachtwagens proberen te geraken. Soms doet hij wel 3 pogingen op een dag. Hij vertelt ons ook over de politie (CRS) en hoe hij af en toe door hen behandeld wordt als een crimineel. Hij kan er om lachen, wat het voor ons alleen maar heftiger maakt. Dit kind van 14 heeft al zo ontzettend veel meegemaakt. Jamshid heeft ook een telefoon met een aantal foto’s erop van zijn familie. Er werd ons door de vrijwilligster aangeraden om contact te houden met de vluchtelingen via Facebook, niet via de telefoon, omdat deze nog wel eens afgenomen kan worden door de CRS. Jamshid bevestigt dit, de CRS heeft vaker zonder reden zijn telefoon ingenomen die hij gebruikt om met GPS zijn weg te vinden in Calais. Na een paar uur sluiten we ons gesprek met Jamshid af. We hopen hem nog eens te zien, maar eigenlijk hopen we vooral dat het hem vanavond eindelijk gaat lukken om naar Engeland te komen.

 

’s Middags maken we ons klaar om een aantal overzicht shots te draaien vanaf een heuvel: het hoogste punt in het noordelijk deel van het kamp. Dit is ook een reden waarom we naar de Jungle zijn gegaan. Om het realisme in de film zo hoog mogelijk te houden, wilden we graag de grootsheid van het kamp laten zien. Iets wat je voor de film lastig na kan bouwen. Belangrijk hierbij is wel dat we geen vluchtelingen met hun gezicht in beeld brengen. Dat willen wij niet, maar de mensen zelf al helemaal niet. We staan dan ook nog maar net klaar om te gaan draaien en er begint een groepje jongens vanaf de grond naar ons te roepen dat we moeten stoppen. We proberen ze uit te leggen dat we alleen overzicht shots draaien, maar de jongens zijn het beu: ze zien alleen een camera en denken dat we ramptoeristen zijn die gebruik van hen maken. Terecht, want die zijn er ook veel in de Jungle. Als we de Belgische vrijwilligersorganisatie mogen geloven, staat er bijna elke dag een cameraploeg op de heuvel te filmen. Veel journalisten houden er geen rekening mee dat de vluchtelingen niet met hun gezicht in beeld willen, of hebben er geen weet van. We proberen zo goed mogelijk aan iedereen uit te leggen wat we aan het doen zijn en laten mensen ook meekijken door de camera. Dat kalmeert de meeste mensen. We krijgen ook hulp van een aantal vluchtelingen uit het kamp, die in hun eigen taal aan anderen uitleggen wat we aan het doen zijn. Uiteindelijk wordt het ook een gezellige middag met mensen die uit nieuwsgierigheid de heuvel op komen om met ons te praten en kinderen die daar omheen aan het spelen zijn. Er waren een paar momenten dat we bang waren dat we écht moesten stoppen met filmen, maar dat is uiteindelijk niet nodig geweest.

 

Still7

 

Door de vele gesprekken die we op de heuvel voerden, werden Ashar en Julia op een gegeven moment uitgenodigd bij een aantal Afghaanse mannen die graag een kop thee voor ons wilden zetten met koekjes erbij. We ontmoetten bijvoorbeeld Majit, een man van in de 30 die inmiddels klaar is met de pogingen om naar Engeland te gaan. Hij probeert nu asiel aan te vragen in Frankrijk. We hebben de stapel papierwerk gezien die hij daarvoor in orde moet hebben. Ook probeert hij zo goed mogelijk Frans te leren in de tijd dat hij in het kamp zit. We ontmoeten ook Irfan en hij keurt Majits besluit af. Frankrijk is geen plek om te leven, vindt hij. Als we hem vragen waarom hij dat denkt, heeft hij daar geen duidelijk antwoord op. Hij heeft zijn hele leven gehoord dat Engeland dé plek is om te leven en hier in Calais is het voor de mannen verschrikkelijk. We kunnen ons voorstellen dat je hierdoor een vertekend beeld krijgt. We hebben nog steeds contact met Irfan via Facebook en alle mannen die we die middag hebben ontmoet zitten op dit moment nog steeds in de Jungle.

’s Avonds keren we nogmaals terug naar het kamp om het ook dan eens mee te maken. De meeste vluchtelingen zijn op dat moment onderweg om een poging te wagen naar Engeland te komen. Niet allemaal: sommigen hebben behoefte aan een rustdag en blijven in het kamp. In het Eritreese deel van het kamp zijn een aantal kroegen en clubs ontstaan. We besluiten daar ook een kijkje te nemen. Het zijn grote tenten die van de binnenkant behangen zijn met allerlei gedoneerde kleden. Er staat harde popmuziek op. We vragen om een biertje en krijgen voor bijna geen geld een halve liter van een meisje aangeboden. In eerste instantie weten we ons niet zo goed een houding te geven: daar zitten we dan als Westerlingen, gezellig een biertje te drinken in een vluchtelingenkamp. Het is een vreemde gewaarwording. Op een gegeven moment raken we in gesprek met een Eritreese jongen van 22 en het meisje wat ons het bier gaf. Zij blijkt nog maar 17 jaar te zijn. Ze willen beiden naar Engeland om een opleiding te volgen. We worden weer geconfronteerd met de haat tegen de pers: wanneer de jongen vraagt wat wij hier aan het doen zijn en hoort dat we research doen om een film te maken zegt hij ‘So you mean you’re a journalist?’, terwijl hij enigszins teleurgesteld zijn hoofd laat zakken. In een andere club komen we een hele dronken man tegen die blijft roepen ‘I HATE England, I LOVE France’, duidelijk uit een enorme frustratie die hij hier in het kamp heeft opgebouwd. Hij spreekt ons ook aan met de vraag of wij uit Engeland komen. Als we later de club uitlopen horen we hem zeggen: ‘I love England..’.

 

Aziz

 

dinsdag 5 april 2016

Deze ochtend stonden we heel vroeg op om het kamp ook nog te filmen met zonsopkomst. We zijn weer op de heuvel gaan staan en dit keer is het kamp heel erg rustig. Iedereen is of nog aan het slapen, of is nog niet teruggekeerd van hun poging. We laten het kamp stil en verlaten achter om nog langs Duinkerke te rijden; waar na de ontruiming van het zuidelijk deel van de Jungle een ander kamp is ontstaan.

Daar aangekomen treffen we een heel ander soort kamp aan: het is hier veel georganiseerder met houten hutten en uitgifte punten van eten en spullen. Veel minder troep en viezigheid dan we hebben gezien in Calais. Er schijnen hier ook meer gezinnen te zitten. We kunnen en mogen helaas niet lang genoeg blijven om de mensen hier goed te spreken, dus besluiten we terug te rijden naar Nederland.

Bij thuiskomst merken we dat we erg moe zijn van deze drie dagen. Het besef van wat we hebben gezien en gehoord daalt pas de volgende dagen in. We zijn wel weg uit Calais, maar in ons hoofd zijn we nog daar. Voor de film is dit een enorme motivatie om door te gaan en dit verhaal zo goed mogelijk te vertellen. We hebben in de Jungle zoveel gezien wat we kunnen gebruiken om de film een realistischer gevoel mee te geven. Inmiddels zijn we hard aan de slag gegaan met het scenario en ligt er bijna een tweede versie.

 

Vlieger

Tentoonstelling

Screen Shot 2016-07-13 at 16.12.17

Na de researchreis van begin april naar Calais heeft de scenarioschrijver, Ashar Medina, een week in het torenkamertje van Vondel CS gezeten om zich volledig te richten op het scenario voor Jungle. Lees hier zijn ervaringen.

 

We zullen jullie gauw weer een update geven over onze bevindingen tijdens de researchreis. Op dit moment wordt er geschreven aan de 2e versie van het scenario.

Researchreis

Elk jaar met kerst vertrekt Hetty richting Calais, om daar door de Eurotunnel richting Engeland haar familie te bezoeken. Na het lezen van een aantal krantenberichten over het vluchtelingenkamp in Calais, kwam deze realiteit wel erg dichtbij.

Afgelopen oktober is Hetty naar Calais geweest om met mensen te praten. Dit resulteerde in het eerste idee voor het verhaal. Komende week gaan we weer drie dagen naar Calais om te kijken hoe het er nu aan toe is met het vluchtelingenkamp. Een paar weken geleden is het zuidelijk deel ontruimd: dat betekent dat de paar duizend mensen die daar hun tijdelijke woonplek van hadden gemaakt, een andere plek moesten zoeken. Een groot deel is naar het noordelijk deel van het kamp verhuisd, waar het daarvoor ook al heel druk was. De omstandigheden zijn hierdoor nog erbarmelijker dan ze al waren. Lees hier meer. Plannen om het noordelijk deel ook te ontruimen, zijn er nog steeds, maar worden vooralsnog steeds uitgesteld.

Voor ons is het belangrijk om tijdens onze reis naar Calais met mensen te praten over hun ervaringen. We gaan niet alleen met vluchtelingen praten, maar proberen bijvoorbeeld ook in contact te komen met de grensbewaking bij de Eurotunnel. Daarnaast gaan we ook een aantal shots draaien van het kamp van een afstand: misschien wel de eerste shots van de film…

Van zondag 3 tot dinsdag 5 april zijn we weg: daarna houden we jullie weer op de hoogte met een aantal foto’s.